سخن روز

امیرالمومنین امام علي (ع) :

درانتظارفرج باشید واز رحمت وکارگشایی خدا ناامید نشوید، زیرا بهترین اعمال در نزد خدای بزرگ انتظار فرج است.

 

تاریخ انتشار: 28 آذر, 1393 - 08:00

حضرت آیت الله العظمی جوادی آملی (حفظه الله):
تشبیه امام به آفتاب و تشبیه غیبت امام به واقع شدن آفتاب پشت ابر لطایف بسیاری دارد که به برخی از آنها اشاره می شود:
خورشید در منظومه شمسی مرکزیت دارد و کرات و سیارات به دور او در حرکتند، چنان که وجود گرامی حضرت حجت (سلام الله علیه ) در نظام هستی مرکزیت دارد:
«ببقائه بقیت الدنیا و بیمینه رزق الورا و بوجوده ثبتت الارض والسما »(1).«مفتقر» در خم چوگان تو گویی، گویی ست!
چرخ با آن عظمت نیز به جز گوی تو نیست
خورشید در این مجموعه منافع فراوانی دارد: جاذبه که مایه ی ثبات و بقای نظام است، گرما و حرارت که از پشت انبوه ابر غلیظ نیز به زمین می رسد (2)، باد و باران روییدن گیاهان و امثال آن از برکت تابش خورشید است که ابر گرفتگی در آن اثر مهمی ندارد. بله، نور افشانی از پشت ابر کمتر خواهد بود. بدین ترتیب ابر گرفتگی فقط یکی از منافع آفتاب – آن هم در برخی نقاط – را تقلیل می دهد، نه این که از بین ببرد.
ابر هرگز آفتاب را نمی پوشاند بلکه ما را می پوشاند در نتیجه ما را از دیدن آن محروم می کند، نه آن که در منفعت رسانی آن خلل ایجاد کند.چگونه می توان گفت کسی که عالم وجود در قبضه قدرت اوست و می تواند هر لحظه ای هر جا حضور داشته باشد، غایب است؟
جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی
غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد (3)
کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را؟
کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را؟
غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور
پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را
با صد هزار جلوه برون آمدی که من
با صد هزار دیده تماشا کنم تو را (4)
پوشاندن ابر اختصاص به کسانی دارد که در زمین هستند نه کسی که بر فراز ابر حرکت می کند. غیبت آن حضرت نیز برای کسانی است که به دنیا و طبیعت چسبیده اند اما کسانی که بر ابر شهوات و غبار هواهای نفسانی پا می گذارند و در آسمان معنویت پرواز می کنند هر لحظه که بخواهند در حضور هستند.
تو کز سرای طبیعت نمی روی بیرون
کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد؟(5)
و به قول سعدی:
نبینی به جایی که برخاست گرد
نبیند نظر گرچه بیناست مرد
و به قول مولوی:
ز منزلات هوا گر برون نهی قدمی
نزول در حرم کبریا توانی کرد
آفتاب لحظه ای از نور افشانی غفلت نمی کند هر کس به اندازه ارتباطی که با خورشید دارد از نور آن بهره می برد و اگر بتواند همه موانع را کنار بزند و در برابر آفتاب بنشیند بهره کاملی می برد. چنان که حضرت ولی عصر (علیه السلام) مجرای فیض الهی است و در این جهت فرقی بین بندگان خدا نمی گذارد لیکن هر کس به اندازه ارتباط خود مستفیض و مست فیض او می شود.
اگر این آفتاب پشت ابر هم نباشد شدت سرما و تاریکی، زمین را غیر قابل سکونت خواهد کرد. اگر وجود گرامی آن حضرت در پس پرده غیبت نباشد سختی ها و تنگی های معیشت و کینه توزی دشمنان مجالی به شیعه نمی دهد.خود آن حضرت در توقیع شریفشان به مرحوم شیخ مفید نوشتند: ما در مراعات حال شما سهل انگار نیستیم و هرگز شمارا فراموش نمی کنیم وگرنه سختی ها و تنگناهای فراوانی به شما می رسید و دشمنان، شما را نابود می کردند: انا غیر مهملین لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم و لو لا ذلک لنزل بکم اللاوا واصطلمکم الاعدا (6)
با که توان گفت این سخن که نگارم
شاهد هر جایی است و پرده نشین است (7)
درست است که امام (ع) با حضور و ظهور خود می تواند مایه اضمحلال دشمنان گردد آنگونه که از نظر علمی، تابش بدون ابر و مستقیم خورشید- به خاطر اشعه هایی که دارد- میکروب کش است و از نظر فقهی نیز جزو مطهرات محسوب می شود و برخی نجاسات را پاک می کند، لیکن وجود امام معصوم (ع) در نظام آفرینش مثل مغناطیس زمین است که با وجود نامرئی بودن همه قبله نماها و قطب نماهای کشتی ها، هواپیماها، عملیات های نظامی و ... را به حرکت در می آورد و از برکت آن میلیون ها بلکه میلیاردها انسان، جهت قبله یا مسیر مسافرت خود را پیدا می کنند و به مقصد می رسند.
تذکر: اکثر منافعی که بر وجود امام (ع) مترتب می شود عمومی است یعنی مسلمان و کافر، شیعه و سنی در آن سهیم هستند چنان که منافع آفتاب نیز عام است ولی برخی دیگر اختصاص به شیعیان دارد. از این جهت می توان گفت: هر چند که ظاهرا ضمایر جمع در حدیث رسول اکرم (ص) (انهم لینتفعون...) به «شیعیان » بر می گردد ولی بعید نسیت که با توجه به آنچه اشاره شد و با توجه به روایت امام صادق (ع) بگوییم: مرجع ضمیر ((ناس)) است.      
پی نوشت:
(1).مفاتیح الجنان، دعای عدیله.
(2).لذا روز هر چه ابری باشد، در عین حال از شب گرم تر است.
(3).دیوان حافظ، ص 195، غزل 144.
(4).فروغی بسطامی.
(5).دیوان حافظ، ص 195، غزل 144.
(6).بحار، ج 53 ، ص 175.
(7).حاج ملا هادی سبزواری.
منبع:

عصاره خلقت در باره امام زمان (ع)، آیت الله جوادی آملی، ص 85-91.

دسته بندی